Tatar Ai - Үз йортын сала кеше (Кадыйр Сибгатуллин)

Ир булып илгә туганның
иң мөкатдәс эшедер:
Тиеш йорт салып керергә
гомерендә кеше бер.
Ырудан килгән, токымнан,
әйткәннәр, тапшырганнар.
Безнең бабайлар бу сүзне
тормышка ашырганнар.

Бурычлы булып калмаган,
ыштансыз калса калган.
Ыштансыз калса калгандыр,
кеше үз йортын салган.
Никадәр өлгер булса да,
нужа да калышмаган.
Үз йортын салырга кеше
гомерен багышлаган.

Тормышында төп эш итеп
шушыны күргәндер ул.
«Салдым! Кала миннән йорт!» - дип
шатланып үлгәндер ул.
Салдым! Кала миннән йорт,
салдым! Кала миннән йорт!

Ырудан килә, халыктан,
мәгънәсе инде тирән:
тугансың икән, гомернең
кадерен белергә өйрән.
Эшләрең калсын йорт сыман,
югалмаслык, карарлык...
Бөтен булып, төзек булып,
кешеләргә ярарлык.

Йорт җиткерү ансат түгел,
булмый салып түземсез.
Җанын ярып салса кеше,
илдә йортлар үлемсез.
Батырлык түгел, бурыч бу,
гомерең белән түлә.
Үз йортын салмаган кеше
тумый-яшәми үлә.

Тормышында төп эш итеп
шушыны күргәндер ул.
«Салдым! Кала миннән йорт!» - дип
шатланып үлгәндер ул.
Салдым! Кала миннән йорт,
салдым! Кала миннән йорт!

Гомеренә тиң эшен көтә
һәр замана ирләрдән.
Бер кеше дә бу дөньяга
мәңгелеккә килмәгән.
Мәңгелек тик эшләр генә,
йортыбыз һәм илебез.
Үз йортларын сала торган
замананың ире без.
Үз йортларын сала торган
замананың ире без!