NEUROMOÑ - Шәфигулла бабам бэете (Эльмира Хисматуллина Муртазина)

Бисмилла дип башлыйм бу бәетне,
Һәр кеше белеп торсын,
Яхшы кеше икэнеңне
Һәммәсе укып белсен.

Бирде Ходай сиңа сабырлык
Һәм бирде оста куллар.
Кем белгэн соң ташлап китэсеңне,
Белгэндер тик бер Ходай.

Сиздермәдең беркемгә дә
Авыру икәнеңне.
Нигә алданрак белмәдек соң -
Шул өзә бәгерьләрне.

Өч балаңны син , бабакай,
Үстергәнсең назлап, кадерләп.
Сине дә алар озатып калды
Мәңгелеккә хөрмәтләп.

Матур язлар килеп җиткәндә,
Югалдың бит син, бабам,
67 яшь тә тутырмыйча,
Киттең син безнең арадан.

Тәрәзәне какты кара кайгы,
Өй эченә керде йөгереп.
Балаларың, эби ачы хэсрәттән
Елаштылар үксеп-үксеп.

Итәгеңә алып сөя идең,
"Кызым", - диеп иркәләдең мине.
Бидәңгегә баргач шулай кем эндәшер,
Юксынабыз, бабай, бик тэ сине.

Тыныч йолкла үзеңнең кабереңдэ,
Яшәрсең син безнең күңелебездә.
Авыр туфракларың җиңел булсын,
Кабереңә иман нуры тулсын.