Tatar Ai - Тормыш яме, табигать (Рима Мухаметдинова)

Табигать ул - урман, басу-кырлар,
Урманында үсә агачлар:
Мәгрүр - имән, зифа - каеннар,
Яшел чыршы, карагай һәм усаклар.

Ут кызыл төстәге миләш-баланнар да,
Үсә юкәләре, чәчәкләреннән аның,
Башларны әйләндерерлек тәмле,
Бал исләре килеп тора!

Табигатьтә аерым булмый болар:
Суы, һавасы, елгасы, агачы!
Җир йөзендә тереклек башланганнан бирле,
Син - Урман, бирәсең, файда, күпме?!

Урман, урман - изге җир син!
Бер дә онытылмас синдә печән чабулар!
Атлар җигеп, әтиләр, "абзыйлар" белән,
Күрше авыл - "Киязебашка" барулар!

Учаклар ягып, "казан асып",
Тәмле ашлар пешерүләр.
Хәлдән таеп, әтиләр печән чапканчы,
Татлы "әйрән" ясап, аларны "сыйлаулар"!

Бер арада, йомыркалар да пешереп,
Табын уртасына тәгәрәтеп җибәрәсең!
Ләззәтләнеп, яшел суган белән,
Аны ашап куялар "өмәчеләр"!

Рәхәтләнеп көлә-көлә,
Әкият-хикаятьләрне сөйли-сөйли,
Бер-берсенә "төртмә" сүзләр дә,
Әйтеп куела шул арада.

"Кем печәнне яхшы чапкан,
Ә кем әзерәк, алган өстән",
Шулай шаян, "төртмә" сүзләр белән,
Вакыт үтә, мин сизми дә калам.

Печәнчеләр, тирләп, эшләгән арада,
Мин җыям мәтрүшкә, чәчкәләрен,
Чишмәсенә төшеп, саф суларын алып,
Тәмле итеп, кайнатам "чәен"!

Урманнарда "өмә" ясап, печән чабу,
Үзе бер зур вакыйга, ә эш бетүгә,
Ат арбасына яңа чапкан печән төяп,
Кайтабыз, без, "кырын төшеп"!

Урманнарыбыз яшәсен һәм яшәрсен,
Үссеннәр агачлары биек!
Тугайларында йөресен - җәнлекләр,
Ә, һаваларында очсын кошлар!

Шаулап-гөрләп торсын урманнар,
"Шомлы" булса да, анда, җилләр.
Сайрап торсын сандугачлар,
Кунып зифа каеннарга!