NEUROMOÑ - Кояш (Рима Мухаметдинова)

Иртэн торып, тышка чыксам,
Яшел чирэм өслэрендэ,
Елтырый тамчы-чыклар,
Хэзер җиргэ тамам дип тора.

Агачларда нэни кошлар,
Матур, моңлы көй суза,
Күбәләкләр кунып чэчэктэн-чэчэккэ
Күңеллелек өлэшэ.

Кояшкаем, кояшкаем!

Су буенда бакалар,
Бакыл-бакыл бакылдашалар,
Чылтырап аккан чишмэлэрдэн,
Экрен генэ ага саф сулар.

Янэшэдэ генэ кэккук тавышы,
Кычкыра ул туктаусыз, "Кэккүк", "Кэккүк".
Сагынуын ул сөйли, микэн,
Эллэ, кемгэдер сөйли серлэрен?!

Күктэ йөзгэн зэңгэр болыт арасыннан,
Экрен генэ чыгып килэ - кояш,
Аның чыгышын көтеп тора, кебек,
Бөтен дөнья, бөтен галэм.

Кояш чыгу белән барлык дөнья,
Яктылыкка кумелэ,
Нурларын да ул сибеп җибэрсэ,
Бөтен дөнья таң кала!

Кояш чыгу белән бар табигать,
Лэззэт ала якты нурлардан,
Дан җырлыйк әле шул кояшка,
Бездэн булсын эле бер сэлэм!

Кояшкаем, кояшкаем!
Тагын озак еллар аша,
Нурларыңны син сибеп,
Озын-озак итеп. Яшэ!

Сөендер син нурлар чэчеп,
Сабыйларны, кече-олыны,
Син яшэсэң, без дэ яшэрбез,
Җылыт кына, син, бар дөньяны!

Мэңге балкы, мин. Кояшым!
Карангылыкка безне салма,
Нурларыңны гел сибеп тор,
"Жэллэмэ" бер дэ!

Яшэеш бирүче җирдэ,
Син бит ул - кояшым,
Кояшымның - кояшы син,
Кояшкаем, дускаем!