NEUROMOÑ - Яшьлекнең үтүе (Рима Мухаметдинова)

Әй, яшьлегем, яшьлегем!
Нигә шулай син тиз үттең?!
Сизми дә калдым бит әле,
Мине синең ташлап китүеңне!

Шундый шаян, шундый назлы,
Нинди матур иде яшьлегем!
Кулларда - көч, күңелләрдә - яз,
Дәртләр ташып торган чагым.

Күзләрдә - нур, йөзләрдә - җәйләр,
Балкып тора күңелләрдә - кояш,
Йөрәкләрдә яна сүнмәс утлар,
Саф хисләрдән әйләнә башлар.

Менә нинди чаян чаклар,
Ләкин калды алар еракта,
Моңсурак та булып китә кайчак,
Әйләнеп кайтмый шул ул чак.

Әй, яшьлегем, яшьлегем!
Нигә тормадың син озак?
Бераз көтсәң булмый идеме?
Миңа матур җыр көйләп.

Сабыр гына, җырлап-биеп,
Торыр идең мине көтеп,
Үтмәс идең, көтәм әле.
"Бәлки үтмәс" дип яшьлегем.

Көтсәм дә, көтмәсәм дә,
Үткән дә киткән шул ул, дуслар,
"Кайтарып булмый яшьлекне" диеп,
Юкка гына әйтмәгән борынгылар.

Ул "наян" чаклар кайда икән?!
"Идән ярыгыннан" да көлүләр,
Серле "көндәлекләргә" көнүзәк,
Яңалыкларны тезеп язулар?!

Кеше гомеренең бер мизгеле,
Мәңге кабатланмас "яшьлек" чоры,
Җибәрәсе бер дә килми дә бит!
Нишлик икән, бу бит тормый бездән.

Яшьлекнең белеп кадерләрен,
Яшәргә кирәк булган,
Шулай тиз аның үтәсен,
Кемнәр генә соң белгән!?