Tatar Ai - Кышларым (Рима Мухаметдинова)

Менә тагын көзләр үтте,
Килде карлы кышларым.
Бар дөнья киде "ак күлмәген",
Рәхим ит!, әйдә, матур кышларым!

Кышны көтәбез, булса да суыклары,
Аның бит бар Яңа Елы!
Безнең өчен ике бәйрәм ул,
Берсе - Яңа Ел бәйрәме, икенчесе - иске Яңа Ел!

Табигатьнең гүзәл бер мизгеле ул,
Яуган чакта җиргә ак карлар!
Сихри бер күренеш бу,
Күктән яуган ак карлар!

Җете кызыл миләш-баланнар да,
Бирешмиләр салкыннарга.
Кышның иң ачык төсе санала,
Утыралар алар кып-кызыл булып, ап-ак карда!

Кышын көннәр суык булса да,
Күңелләрдә һәрчак булсын Кояш!
Өметле булыйк, беркайчан да,
Өшемәсен йөрәкләр!

Салмак кына тышта карлар ява,
Иске Ел үтеп бара.
Елларны алга этәрмәсәк тә,
Уз җае белән ул бара!

Табигатьнең гүзәл бер мизгеле ул,
Яуган чакта җиргә ак карлар!
Сихри бер күренеш бу,
Күктән яуган ак карлар!

Еллар, кышлар да үтәр,
Булыйк, Без, сәләмәт һәм кайгысыз.
Онытыйк күңелсез хәлләрне,
Саклыйк үзебезнең Якыннарны!

Кочаклыйк иң якын кешебезне,
Кул бирик һәм сәләмнәр!
Дус-ишләребез күп булса да,
Яңаларына да калдырыйк урыннар!

Бала-чага, шау-гөр килеп,
Бозлы таудан шусыннар.
Һәрбер өйдә яңгырап торсын,
Матур, күңелле көйләр!

Табигатьнең гүзәл бер мизгеле ул,
Яуган чакта җиргә ак карлар!
Сихри бер күренеш бу,
Күктән яуган ак карлар!

Сыкранмасын бер өйдә дә,
Әти-әниләрнең йөрәге.
Беркайчан да, беркемгә дә,
Килмәсен авыр кайгылар!

Ашыйк-эчик, уйныйк-көлик,
Кайгырырга сәбәп юк.
Яшәр өчен - көч кирәк,
Көчле булып яшәү кирәк!

Авырлыклар әгәр килсә - түзәрбез,
Дөньялар булсын тыныч.
Кыш айларының күгендә,
Балкысын, бары, Йолдыз!

Табигатьнең гүзәл бер мизгеле ул,
Яуган чакта җиргә ак карлар!
Сихри бер күренеш бу,
Күктән яуган ак карлар!

Яшел чыршы урын алыр,
Өебезнең - түрендә.
Яшел төс ул - яшәү төсе,
Булса да Кыш аенда!