Балакәйләр ИИ - Әби кунакка килгәч (Роберт Миңнуллин)

Безгә килсә, әбинең
Авыл гына телендә.
- Сагынам, - ди, - авылны! -
Ике сүзнең берендә.
Аңа чынлап күңелсез:
Самавыр да күмерсез.
Суы да - кранда гына,
Кибет - урамда гына.

Ипи дә саласы юк,
Утынга барасы юк.
Күршеләргә чәйгә дә
Керә алмый кирәктә.
Минсез аңа күңелсез
Булыр иде бигрәк тә.
Күңелсез булмас өчен
Үзем бар әле ярый.
Ул бит тик торып арый,
Шуңа гел мине карый.

Пешерә ул ашарга,
Тора да иртә таңнан.
Ашата, киендерә,
Мәктәпкә илтә аннан.
Кайтмыйм ялгызым гына
Мәктәптән кайтканда да -
Әби дәрес бетүгә
Каршы ала анда да.

Хәтта киемнәремне
Юып, элеп киптерә.
Мин өлгергәнче, әби
Өйне дә ялт иттерә.

Сөенәдер әбием
Минем белән булганга:
Минем белән уйнарга
Чыга хәтта урамга.
Үзем генә уйнасам,
Чыга мине дәшәргә...

Минсез аңа күңелсез
Булыр иде шәһәрдә!
Минсез аңа күңелсез
Булыр иде шәһәрдә!