В душе родилось чувство, от которого будто выросли крылья, и не даёт покоя один вопрос: неужели это любовь? Хочется собрать охапку белых цветов, прийти к любимой на волне чувств, вложить всё в нежную мелодию и войти в её сердце. Жизненные тропинки ведут к счастью, любимая стала маяком и солнцем, общей судьбой, и от её нежности кружится голова. Жить без неё - не жизнь, сердце тянется только к ней, и вопрос звучит снова: неужели это любовь?
Текст песни
Гөмеремнең мизгелендә
Хисләр туды күңелемдә
Бу мәхәббәтме соң әллә?
Канат куйдым иңнәремә
Очам бәхет илләренә
Бу мәхәббәтме соң әллә?
Ак чәчкәләр җыеп, кочагыма куеп
Хисләр ташкынында яннарыңа килсәм
Йөрәк хисләремне моңлы көйгә салып
Сөйгән ярың булып күңелеңә керсәм
Язмыш сукмакларын узам
Бәхет юлларымны сызам
Син тормышымның маягы
Уртак язмыш безгә язган
Баш әйләнә сөю наздан
Син кояшым, серле назым
Ак чәчкәләр җыеп, кочагыма куеп
Хисләр ташкынында яннарыңа килсәм
Йөрәк хисләремне моңлы көйгә салып
Сөйгән ярың булып күңелеңә керсәм
Гөмер сукмагын узарга
Бәхет юлларын сызарга
Гел янымда син бул әйдә
Синсез яшәү, яшәү түгел
Сиңа тарта минем күңел
Бу мәхәббәтме соң әллә?
Ак чәчкәләр җыеп, кочагыма куеп
Хисләр ташкынында яннарыңа килсәм
Йөрәк хисләремне моңлы көйгә салып
Сөйгән ярың булып күңелеңә керсәм